Ajo që po ndodh me arbitrimin në futbollin shqiptar dhe sidomos në ndeshjet ku përfshihet AF Elbasani nuk mund të quhet më rastësi, gabim njerëzor apo interpretim i rregullores. Kur të njëjtët emra arbitrazhi shfaqen vazhdimisht në qendër të polemikave, kur të njëjtët arbitra përfshihen në vendime që ndikojnë drejtpërdrejt në rezultat dhe kur kjo ndodh ndeshje pas ndeshjeje, atëherë problemi nuk është më një episod, por një fenomen që po dëmton seriozisht besueshmërinë e kampionatit shqiptar.
Emrat e Kreshnik Cjapit dhe Andi Koçit nuk përmenden për herë të parë sot. Ata janë përmendur vazhdimisht në debate, ankesa dhe polemika ndër vite nga klube të ndryshme të kampionatit shqiptar, jo vetëm nga AF Elbasani. Kur ankesa vijnë nga disa klube të ndryshme dhe në periudha të ndryshme, atëherë nuk bëhet më fjalë për paranojë të një ekipi, por për një problem real që po shoqëron arbitrimin në futbollin shqiptar.
Rastet kundër AF Elbasanit janë të shumta dhe të përsëritura dhe nuk mund të kalohen më si incidente të izoluara. Në ndeshjen Kastrioti – AF Elbasani në Fushë-Krujë ndodhi skandal dhe më pas u kërkua ndjesë. Në ndeshjen AF Elbasani – Bylis në Kategorinë e Parë nuk u dha një penallti e pastër për Elbasanin. Në ndeshjen e Kupës AF Elbasani – Flamurtari, pa sistemin VAR, u dha një penallti e paqenë për Flamurtarin. Në ndeshjen AF Elbasani – Egnatia pati një arbitrim të dobët dhe me vendime të diskutueshme kundër Elbasanit. Dhe së fundmi, në ndeshjen Dinamo – AF Elbasani, Andi Koçi i ndodhur në sistemin VAR akordoi një penallti që shumëkush e konsideron komplet të paqenë. Kur këto episode lidhen vazhdimisht me të njëjtin emër, atëherë nuk kemi më rastësi.
Nga ana tjetër, Kreshnik Cjapi është shpallur zyrtarisht “non grata” nga AF Elbasani më 1 tetor 2025, pas ndeshjes Elbasani – Teuta në “Elbasan Arena”, një ndeshje që solli polemika të shumta për faulle në dëm të Elbasanit dhe vendime të diskutueshme gjatë gjithë lojës. Klubi elbasanas depozitoi edhe një ankesë zyrtare pranë Federatës Shqiptare të Futbollit për gjykimin e Cjapit, duke kërkuar transparencë dhe qartësi në interpretimin e rregullave, sidomos pas episodit të ndeshjes Egnatia – AF Elbasani, ku një gol i Elbasanit u anulua në një situatë penalltie që sipas rregullores ndërkombëtare duhet të ishte përsëritur penalltia dhe jo të anulohej goli. Pavarësisht kësaj ankese, qëndrimi zyrtar ishte se vendimi i arbitrit kishte qenë i drejtë, duke shtuar edhe më shumë polemikat.
Por AF Elbasani nuk është i vetmi klub që është ankuar për Cjapin. Më 1 shkurt 2026, ndeshja Egnatia – Tirana ndezi polemika të ashpra në kampin rrogozhinas. Pas ndeshjes u deklarua publikisht se nuk bëhej fjalë për gabime njerëzore, por për vendime që ndikojnë drejtpërdrejt në rezultat, duke u përmendur penallti të padhëna, gola të anuluar dhe kartonë të dhënë në mënyrë të padrejtë në disa ndeshje radhazi. Kur ankesa dhe akuza të tilla vijnë nga më shumë se një klub, atëherë problemi nuk është më një konflikt mes një arbitri dhe një skuadre, por një problem që lidhet me gjithë sistemin e arbitrimit.
Situata bëhet edhe më e çuditshme kur në një ndeshje në fushë arbitron një gjyqtar i shpallur “non grata” nga një klub dhe në VAR ndodhet një tjetër arbitër që ka qenë në qendër të polemikave në disa ndeshje të po atij klubi. Kjo krijon një perceptim shumë të keq për paanshmërinë e arbitrimit dhe për mënyrën si caktohen arbitrat në ndeshje të caktuara.
Problemi më i madh sot nuk është një penallti apo një karton. Problemi më i madh është se besimi te arbitrimi po zhduket. Dhe kur zhduket besimi, zhduket edhe gara. Futbolli nuk mund të luhet me dyshime, sepse në momentin që klubet dhe tifozët fillojnë të besojnë se ndeshjet nuk vendosen vetëm në fushë, atëherë sporti humbet kuptimin.
Arbitri duhet të jetë njeriu më i padukshëm në fushë. Kur arbitri bëhet protagonisti kryesor i ndeshjes, atëherë diçka është shumë gabim. Futbolli shqiptar nuk ka nevojë për arbitra që vendosin ndeshje, por për arbitra që zbatojnë rregullat. Sepse kampionati duhet të vendoset nga skuadrat në fushë, jo nga bilbili.
Dhe sot, fatkeqësisht, shumë ndeshje po mbahen mend më shumë për arbitrimin sesa për futbollin. Dhe kjo është humbja më e madhe për sportin.
Discussion about this post