Pak para ditëlindjes së tij të 44-të, në dhjetor 1988, aktivisti mjedisor Chico Mendes parashikoi se nuk do të jetonte deri në Krishtlindje.
“Në fillim”, tha ai, “mendova se po luftoja për të shpëtuar pemët, pastaj mendova se po luftoja për të shpëtuar pyllin e Amazonës. Tani e kuptoj se po luftoj për njerëzimin”.
Mendes kishte marrë kërcënime me vdekje për vite me radhë. Kërcënimet u përshkallëzuan kur një blegtor agresiv pretendoi një rezervat pyjor aty pranë, ku ai synonte të digjte dhe rrafshonte pemë për të krijuar kullota për bagëtinë.
Fermeri punësoi njerëz të armatosur për të ecur nëpër lagjen e Mendes.
Mendes kundërshtoi publikisht blegtorin dhe vazhdoi të avokonte për të drejtat e njeriut të popujve autoktonë të Amazonës, duke thënë se Brazili duhet të shpëtojë pyllin më biodiversitar në botë.
Shkatërroni atë, tha ai, dhe ne, raca njerëzore, do të përfundojmë duke shkatërruar veten.
Tri ditë para Krishtlindjeve, 1988, Mendes u qëllua për vdekje nga djali i fermerit.
Dhe kjo, siç shkruan Kim Heacox në një shkrim të The Guardian, tronditi botën.
Sipas shkrimit të tij, Këshilli Kombëtar i Pemëve, i tronditur nga vrasja, bëri një kërkesë që Amazon të ruhej “për të gjithë kombin brazilian si pjesë e identitetit dhe vetëvlerësimit të tij”.
Këshilli shtoi: “Kjo Aleancë e Popujve të Pyjeve – duke bashkuar indianët dhe komunitetet e brigjeve të lumenjve – përfshin të gjitha përpjekjet për të mbrojtur dhe ruajtur këtë sistem jetësor të madh por të brishtë që përfshin pyjet, lumenjtë, liqenet dhe burimet tona, burimi i pasurisë sonë dhe baza e kulturave dhe traditave tona”.
Dhe siç shkruan më tej ai në The Guardian, që nga vrasja e Mendes, afro 1 milion kilometra katrorë të Amazonës, një zonë afërsisht e madhësisë së Teksasit dhe New Mexico të kombinuar, janë shkatërruar, kryesisht në Brazil, por edhe në Peru, Kolumbi, Venezuelë, Suriname, Guajanë dhe Guajanë Franceze.
Kjo barazohet me një mesatare prej rreth 800 hektarë çdo ditë, ose 40 fusha futbolli në minutë.
