Argumentet idiote mbi vlerat e presidentit të ri

Nga Ergys Mërtiri

Një nga argumentet më të shpeshtë dhe me idiotë mbi vlerat e presidentit të ri është, ai që lidhet me profesionin e tij. Sipas shumë komentuesve në media, qofshin politikanë apo gazetarë, është gjë e mirë që presidenti vjen nga radhët e ushtrisë sepse ushtarakët janë të prirur të jenë patriote dhe të përkushtuar në përmbushjen e detyrës.

Nëse e marrim për bazë këtë lloj antropologjie popullorë mbi profesionin e ushtarakut, mund ta zgjerojmë tipizimin edhe me cilësi të tjera të ushtarakut. Mund të themi psh. që ushtaraku priret të këtë mungesë të individualitetit, prirje për të qenë i nënshtruar, për të mos menduar përballë urdhrit, për të qenë i rreptë dhe i pandjeshëm, etj.

Kjo prirje kultivohet nga vetë jeta në ushtri, si psh. të jetuarit me uniformë, nënshtrimi ndaj hierarkisë, disiplina e rreptë ushtarake, formalizimi i marrëdhënies në zinxhirin e komandës dhe të sjelljes ceremoniale, siç janë psh. rreshtorët: Togaaa rreshtohu! Gatiii tu! Paraaaa marrsh! Një dy, një dy, një dy!

Të gjitha këto priren të kultivojnë sjellje të formalizuara, refleksive, të cilat dobësojnë racionalitetin, individualitetin, butësinë, tolerancën, dëshirën për liri etj. Perveç kësaj, ka të dhëna plot mbi problemet shoqërore në jetën ushtarake nëpër reparte siç janë: dhuna, bullizmi, çrregullimet psikike etj.

Po të nisemi nga profesioni, ndoshta bilanci midis avantazheve dhe disavantazheve të ushtarakut mund të mos na dilte mirë, dhe këtë mund ta themi për çdo profesion.

Nuk ka argument me pa kuptim sesa gjykimi i njeriut mbi bazë të përkatësive të tij kolektive joindividuale. Si në çdo përkatësi të tillë, edhe në çdo profesion, ka njerëz të mirë ka dhe të këqinj, ka të afte ka dhe të paaftë, ka të ndershëm ka dhe të pandershëm, ka të zgjuar dhe të trashë, ka me karakter dhe pa karakter. Të jesh ushtarak, nuk ka asnjë përparësi për rolin e Presidentit nga të qenit mësues, mjek, inxhinier, jurist, diplomatët, etj.

Të folurit me klishe banale të tilla është jo vetëm pasojë e mungesës së argumentit, por edhe një mënyre për të përjashtuar arsyen nga bindjet.