Fatmir Xhafa, Luçiano Boçi dhe Ornaldo Rakipi. Tre emrat që kanë marrë mbi 10 mijë vota preferenciale, duke tejkaluar pozicionin “jashtë liste” të partisë dhe siguruar vetes një vend në Kuvendin e ardhshëm. Këta janë risia e këtyre zgjedhjeve. Ndoshta edhe çudia. 10 mijë vota. Pothuaj një stadium mesatar shqiptar, i mbushur plot, që thërrasin 90 minuta për Xhafën, Boçin apo Rakipin. Ka mundësi? Fakti me katër zero pas njëshit e fshin këtë pyetje. Atëherë mbetet pyetja, si ka mundësi? Gjithmonë duke analizuar dhe deduktuar në një tokë me mina.
Përse Fatmir Xhafa, një ish ministër i PS, merr më shumë vota se një ish-kryeministër i PS, ministra aktualë, apo ish ministra? Për më tepër kur ai nuk premton dot shumë gjëra, për shkak të “majë më majës” me Ramën. Personaliteti i fortë i Xhafës nuk vihet në diskutim. Por edhe të tjerë me as gjysmën e votave të tij, kanë treguar qëndrueshmëri. Fitorja e Xhafës nuk ishte si punë milingonash, pak këtu, pak aty, por si goditje e rëndë, e dhunshme, me inat, një putër ariu. U trajtësua vetëm pak orë pas mbylljes së votimeve, me rezultatin e projektit pilot të njërës prej zonave në Tiranë. Le të hedhim fall. Pas Xhafës, dukej se kishte një makinë shirëse elektorale, që hidhte në hambarin e tij, grurë te pastër. Kush tjetër përveç Edi Ramës mund të jetë kaq i fuqishëm në Tiranë? Ka vetëm një emër, Erion Veliaj.
Çudia e dytë në Elbasan, Luçiano Boçi. Në një qytetërim normal, Boçi nuk duhet të kishte marrë asnjë votë. Kjo pas dy ngjarjeve të rënda në qytet: përleshja me grushta me një biznesmen ku i përfshirë ishte vetë Boçi dhe ngjarja tragjike me një jetë të humbur ku u përfshi krahu politik i Boçit. Teorikisht pikët për forcën politike të Boçit duhet të ishin në nivelin më të ulët, qytetarët do të dënonin dhunën dhe aq më tepër vrasjen etj, dhe normalisht emrat pas liste do të merrnin një grusht votash. Luçiano e shpërtheu teorinë. Një pedagog, i artikuluar, i qetë, përshtypja e përhershme e një njeriu të matur. Atëherë, kë kanë votuar qytetarët e Elbasanit: Boçin që u rrah me grushta me biznesmenin, apo pedagogun e qetë?! Të dyja bashkë?! Sikur gjithçka të fusim në këtë rebus, nga nderet, miqësitë, deri tek tjetërsimi i votës, sërish unë besoj nuk do të kemi një përgjigje krejt të qartë.
Çudia e fundit, Ornaldo Rakipi. Krejt i panjohur. Nëse listat do ishin të mbyllura, askush nuk do të interesohej për të. A është anëtar i PS? Pse është listuar? Cili është kontributi i tij? Dhe pastaj, nëse do kujtohemi që është djali i një ish deputeti Aqif Rakipit, atëherë duhet t’i tërheqim këto pyetje, sepse nuk i bëmë as për Anduel Xhindin, djalin e ish deputetit të ndjerë të PS, Fatmir Xhindi, e as për Rudina Hajdarin, vajzën e ish deputetit të ndjerë të PD, Azem Hajdari. Por në ndryshim nga këta që përfituan nga lista e mbyllur, Rakipi i ri, theu listën, me vota më shumë se ministra, drejtorë, njerëz politikë e publikë prej vitesh. Si është e mundur? Duke shmangur akuzat e pabaza dhe të pafaktuara që rëndom ngrihen nga rrjeti, apo kundërshtarët, unë besoj që nga ato mijëra vota, shumë pak janë të vetë Ornaldos. Shumica pa përjashtim janë të Rakipit senior. Influencës së tij. Ato janë vota tipike të influencës. Duke parë edhe zonat se ku ka qenë e përqëndruar fushata, pra në zona kryesisht rurale, hipoteza është më pranë të vërtetës. A është e drejtë? Përderisa nuk është shkelur asnjë ligj…
Janë tre fitore risi në zgjedhjet e 25 Prillit. Sido që kanë ardhur (përjashtuar pisllëqet antiligjore) duhet të ketë qenë një punë kolosale, ndaj pa asnjë mëdyshje, suksese të treve.
