E kujtoj mirë. Kur hynte dikur në sallën e Këshillit Bashkiak, Veliaj nuk ecte, por defilonte. Me buzëqeshjen e tij të përhershme, me një karizëm të fabrikuar për kamerat, ai e dinte që çdo votë ishte e tij. Këshilltarët ngriheshin e uleshin si në koreografi. Ligjet kalonin me një të rënë të lapsit. Dhe Tirana humbiste një tjetër hapësirë publike, një tjetër copë historie, një tjetër mundësi për t’u zhvilluar me dinjitet.
Sot, i njëjti njeri kërkon të hyjë jo si triumfator, por si i mbaruar. Në sallën ku dikur ndanin pushtetin dhe paratë, do të ndahen fletët që vulosin fundin e tij politik. Të njëjtët mure që panë arrogancën, tani do të dëgjojnë psherëtimat e turpit. Është një kthesë e ashpër, por e paracaktuar: askush nuk mbijeton mbi gënjeshtra pafundësisht.
Arrestimi i disa muajve më parë nuk ishte thjesht një “incident ligjor”, por një çarje në imazhin e kujdesshëm që Veliaj kishte ndërtuar. Nga lideri i gjeneratës “cool”, nga njeriu që e paraqiste veten si shpëtimtar i Tiranës, doli i zhytur në akuza për koncesione të manipuluara, tendera klientelistë dhe lidhje me oligarkë që u pasuruan mbi betonin e qytetit. Ai që predikonte transparencën, përfundoi pas hekurave si shembulli më i mirë i arrogancës së pandëshkuar.
Dhe ja ku jemi sot. Karma nuk vonon. Këshilli Bashkiak, dikur vegla e tij, kthehet në varrin e tij politik. Aty ku kaluan vendime që i morën Tiranës frymën, tani do të kalojë vendimi që i merr Veliajt pushtetin. Është një hakmarrje e historisë, e thjeshtë, e pamëshirshme, e pashmangshme.
Por ky fund nuk është vetëm për Veliajn. Është një ogur për çdo politikan te pushtetit që mendon se qyteti është çiflig personal, që pushtetin e trajton si pronë private. Të gjithë ata që sot ndihen të paprekshëm, nesër do të përballen me të njëjtën gjykatë: atë të qytetit, të ligjit, të kujtesës kolektive.
Tirana sot nuk feston, por kujton: kujton se propaganda ka jetë të shkurtër, ndërsa betonizimi i qytetit mbetet si plagë. Kujton se vota nuk është vegël e partisë, por arma e qytetarit. Kujton se historia nuk fal, dhe se dikush gjithmonë do të paguajë.
Erion Veliaj, sot është radha jote. Në atë sallë që e ktheve në teatër të bindjes, do të shfaqet drama e turpit tënd. Dhe kjo është fitorja që Tirana i detyrohej vetes, megjithëse dhe ata që do të votojnë do të hyjnë me turp një ditë në atë sallë.
Discussion about this post