Vetëm në Shqipëri mund të ndodhë që një qeveri që nuk mban përgjegjësi për asgjë, që fshihet pas ekspertëve kur vjen puna për të justifikuar marrëzi të rrezikshme, të vendosë të hapë derën e burgut… për të dënuarit me burgim të përjetshëm.
Po, lexuat drejt: kriminelë të dënuar përjetë, për vepra që tronditin ndërgjegjen njerëzore – vrasës serialë, përdhunues, autorë masakrash – tani do të kenë mundësinë të dalin më herët nga burgu, me kusht. Dhe këtë ide absurde, këtë turp ligjor e moral, po na e shesin si një hap “progresiv”, si një ide “guximtare” që synon rehabilitimin dhe paqen sociale.
E gjitha vjen në kuadër të draftit të ri të Kodit Penal, ku Arben Rakipi, drejtues i grupit të punës, bën sikur po shpik rrotën e drejtësisë humane. Me një fjalor të lëmuar dhe një retorikë që lë të kuptohet se kriminelët thjesht kanë pasur një ditë të keqe, Rakipi propozon që edhe ata që janë dënuar përjetë të mund të përfitojnë nga lirimi me kusht.
Ndërkohë, ministri i Drejtësisë, Ulsi Manja, që zakonisht del krah sukseseve të “reformës në drejtësi”, tani na thotë se s’ka lidhje me këtë draft. Thjesht e ka organizuar. Zero përgjegjësi, por 100% pjesëmarrje në lojën e sapunit që na e shesin për djathë.
Këtu nuk bëhet fjalë për një amendim teknik apo përmirësim të sistemit. Jo. Këtu kemi të bëjmë me një rishikim të frikshëm të kontratës sociale, ku dënimi për krimet më të rënda relativizohet, zbutet, negocionet si të ishte një dënim për parkim të gabuar.
Dhe ndërkohë që në botë shtohen mekanizmat për të parandaluar përsëritjen e krimeve të rënda, në Shqipëri diskutohet për dalje të hershme nga burgu për kriminelët më të rrezikshëm. Kjo është jo vetëm e turpshme, por e rrezikshme për sigurinë publike dhe respektin ndaj viktimave.
Po çfarë mesazhi u jepet qytetarëve? Se nëse një ditë shpërthen në dhunë, vret apo masakron, s’ka gjë – ka gjithmonë një mundësi për të dalë. Sepse Shqipëria “beson te rehabilitimi”. Jo te drejtësia. Jo te ndëshkimi. Por te një iluzion utopik që përdoret si mbulesë për lëshime të papërgjegjshme.
Ironikisht, po të jesh një qytetar i zakonshëm që harron të paguajë taksën në kohë, ligji të ndjek për evazion. Po të jesh një administrator që shkel ligjin – të jepet një shans i dytë, ndoshta edhe i tretë. Po të jesh një zyrtar i korruptuar, mos u shqetëso – mund të ndëshkohesh me dënim plotësues, jo me burg.
Kjo nuk është drejtësi. Kjo është një deformim i thellë i sistemit penal, një relativizim i përgjegjësisë që i hap rrugën mosndëshkimit sistematik – që në thelb, shërben vetëm një kaste që do të mbrojë veten dhe të vetët.
Në vend që shteti të forcojë ndëshkimin për ata që kërcënojnë shoqërinë, ai zgjedh të zbusë frerët për kriminelët më të egër, të ulë dënimet për të korruptuarit, dhe të transferojë përgjegjësinë nga Prokuroria te administrata tatimore.
Përfundimisht: këto nuk janë reforma. Janë amnisti të kamufluara. Dhe shqiptarëve po u kërkohet ta pranojnë këtë si diçka normale, madje si përparim. Kjo është poshtëruese. Për viktimat, për qytetarët, për çdo njeri që beson ende te drejtësia dhe siguria.
Në një vend ku krimi dhe korrupsioni nuk kanë ndalur për një dekadë, shpresa e vetme ka mbetur që dënimi të jetë i pakthyeshëm për të paqetueshmit. Në vend të kësaj, po shohim hapjen e burgjeve për “të përjetshmit”.
Vetëm në Shqipëri. Dhe vetëm një klasë politike si kjo do të kishte guximin ta quanin këtë “propozim të guximshëm”.
Discussion about this post