Se kush po e fiton luftën në Ukrainë varet nga kush po raporton. Në mënyrë të parashikueshme, Rusia thotë se po fiton luftën siç e kishte planifikuar, ndërsa Shtetet e Bashkuara thonë se Ukraina po shënon fitore, falë rezistencës së saj të palëkundur dhe mbështetjes perëndimore.
Në pamje të parë, nuk mund t’i besojmë fakteve të Rusisë autoritare, e lëre më të vërtetës për luftën, ndërsa Perëndimi liberal frymëzon besueshmëri më të madhe pasi lejon një hetim të lirë dhe të pavarur.
Por në realitet, siç tha strategu ushtarak kinez Sun Tzu, “e gjithë lufta bazohet në mashtrim”. Asnjëra palë nuk mund dhe nuk duhet t’i besohet për të reduktuar mjegullën e luftës, sepse të dyja janë plotësisht të angazhuara në luftë psikologjike, e cila është çelësi për të fituar luftën e përgjithshme në Ukrainë.
Në fakt, të dyja palët po propagandojnë faktet dhe mitet e tyre selektive, ndërsa censurojnë kundërpretendimet, pasi secila duhet të justifikojë sakrificat e mëdha në gjak ose thesar.
Dhe të dyja palët duhet që të forcojnë vendosmërinë e publikut pas qëllimeve të tyre, të cilat deri më tani kanë përjashtuar çdo përpjekje serioze drejt një zgjidhjeje diplomatike.
Rusia shpreson të degradojë moralin e rezistencës ukrainase dhe të zvogëlojë mbështetjen europiane për një luftë që nuk mund të fitohet, ndërsa SHBA dëshiron të mbështesë entuziazmin ukrainas dhe europian për një fitore, edhe nëse privatisht, zyrtarët amerikanë dyshojnë se Ukraina mund të rimarrë të gjitha territoret e pushtuara.
Ndërsa mediat ruse kanë pak ose aspak zgjidhje tjetër, mediat perëndimore kanë një zgjedhje, por zgjedhin t’u besojnë raporteve të NATO-s dhe Pentagonit, pavarësisht qëllimeve të tyre.
Merrni për shembull deklaratën e një zyrtari anonim të lartë të Pentagonit se: “Rusia ka angazhuar gati 85 për qind të ushtrisë së saj në luftën në Ukrainë”. Rusia “ende nuk e ka kuptuar se si të përdorë armët e kombinuara në mënyrë efektive”; Rusia po shkakton qindra viktima në ditë”.
Ndër viktimat ushtarake të Rusisë kanë qenë “mijëra” togerë dhe kapiten, “qindra” kolonelë dhe “shumë” gjeneralë.
Në vitin 2019, Washington Post zbuloi se zyrtarë të lartë amerikanë nuk arritën të tregonin të vërtetën për luftën në Afganistan gjatë fushatës 18-vjeçare, duke bërë deklarata që ata e dinin se ishin të rreme dhe duke fshehur prova.
Me fjalë të tjera, ata gënjyen. Por organet e medias dhe ekspertët me ndikim vazhduan të mbështeteshin tek këta “zyrtarë”; edhe pasi u zbulua se ata kanë gënjyer edhe për një luftë tjetër – luftën e Irakut, e cila gjithashtu u zhvillua me pretendime të rreme dhe prova të fabrikuara.
Mashtrimi zyrtar ishte edhe më i keq gjatë Luftës së Ftohtë.
Për shembull, “Dokumentet e Pentagonit” të botuara rreth gjysmë shekulli më parë zbuluan se qeveria amerikane ishte fajtore për një mbulim të madh në lidhje me humbjet e tmerrshme në luftën e Vietnamit, që çoi në vdekjen e 55,000 amerikanëve dhe më shumë se një milion vietnamezëve.
Çdo pritshmëri që media amerikane dhe besimi i publikut në qëndrimin e qeverisë ndaj luftërave u “zvogëlua përgjithmonë”, doli të ishte e parakohshme, pasi gënjeshtrat zyrtare për “luftërat e pista” në Azi dhe Amerikën Qendrore vazhduan të raportoheshin gjerësisht si fakte.
Edhe sot, ndërsa Komanda e Operacionit Special të SHBA-së ka vendosur në mënyrë të fshehtë forca speciale në të gjithë Afrikën për të shtypur “luftërat në hije”, ajo predikon hapur “shtypin e lirë dhe transparent”.
Pra, nuk është çudi që qeveritë, qofshin autokraci apo demokraci, gënjejnë për luftëra për arsye taktike ose strategjike. Ajo që është tronditëse është se si “shtypi i lirë” në “botën e lirë”, i cili ka ndihmuar në zbulimin e një pjese të madhe të mashtrimit zyrtar në të kaluarën, si në “Dokumentet e Pentagonit” dhe “Dokumentet Afgane”, është këmbëngulës për të bërë jehonë dhe duke përforcuar vijën zyrtare sikur të ishte bashkëfajtore në luftë.
Duke parë gazetarët dhe ekspertët në revistat e respektuara amerikane dhe britanike ato përdorin sinonimet e fashistit, të keqes dhe të rrezikshme për të përshkruar Putinin e Rusisë, me pak ose aspak përpjekje për ekuilibër ose objektivitet, dikush është i prirur të besojë se mediat perëndimore janë përfshirë kryesisht në kryqëzatën e NATO-s kundër Rusisë së Putinit.
Discussion about this post