Një tjetër aksident i rëndë ka tronditur Bulqizën. Një 27-vjeçar ka humbur një pjesë të krahut gjatë punës në fabrikën e pasurimit të minierës së Krastës. Fillimisht ai mori ndihmën e parë në spitalin e Bulqizës, por gjendja e rënduar kërkoi transferimin e tij drejt Spitalit të Traumës në Tiranë. Për fat, i riu është gjallë, por jeta e tij nuk do të jetë më e njëjta.
Por kjo ngjarje nuk është rast i izoluar. Minierat e Bulqizës prej dekadash janë kthyer në varre të heshtura që gllabërojnë jetët e minatorëve njëri pas tjetrit. Shifra të frikshme: dhjetëra të rinj e baballarë fëmijësh kanë humbur jetën, dhjetëra të tjerë kanë mbetur të gjymtuar. Gjithçka përsëritet si një skenar makabër punëtorë të zakonshëm që rrezikojnë jetën për një rrogë të mjerë, dhe shteti që mbyll sytë.
Familjarët e minatorëve prej vitesh ankohen, kërkojnë drejtësi, kërkojnë kushte më të sigurta pune, por asnjë zë nuk dëgjohet. Askush nuk mban përgjegjësi, asnjë kompani nuk ndëshkohet, asnjë zyrtar nuk jep dorëheqje. Dhe ndërkohë, minierat vazhdojnë të gëlltisin jetë njerëzish, ndërsa për familjarët mbeten vetëm lotët dhe varret e hapura.
Është e pabesueshme se si në një vend kaq të vogël, ku thuajse çdo familje ka një minator të humbur, ende nuk ka pasur asnjë të dënuar për këtë varr masiv të shekullit XXI. Sa jetë të tjera duhen shuar që shteti të kuptojë se siguria e punëtorëve nuk është luks, por e drejtë elementare?
Discussion about this post