Nga Gjergj Zefi
Ndërsa protestat vazhdojnë në bulevard, qeveria investon te spektakli milionësh për të prodhuar imazh, por nuk arrin të zbehë zemërimin qytetar…
Ka momente kur një qeveri, përmes një vendimi të vetëm, tregon më shumë për filozofinë e saj sesa me dhjetëra fjalime. Financimi i një koncerti gjigant, në një kohë kur Shqipëria përballet me një hendek social gjithnjë e më të thellë, është pikërisht një prej atyre momenteve.
Teksa protestat e qytetarëve vazhdojnë në bulevard dhe shqetësimet për koston e jetesës, pagat, pensionet dhe varfërinë mbeten pa përgjigje, qeveria e Edi Ramës ka zgjedhur të investojë kapital politik dhe financiar në një koncert luksi të një artisti ndërkombëtar kontravers që prej vitesh shoqërohet me polemika të forta.
Pyetja nuk është nëse Shqipëria duhet të organizojë aktivitete të mëdha kulturore. Sigurisht që po. Një vend që synon të jetë destinacion turistik dhe europian duhet të mirëpresë ngjarje ndërkombëtare.
Por, a është ky prioriteti i një vendi ku shtresa e mesme po tkurret, ku mijëra të rinj vazhdojnë të largohen dhe ku gjithnjë e më shumë familje e kanë të vështirë të përballojnë jetesën?
Prej vitesh, Edi Rama ka ndërtuar një model qeverisjeje ku imazhi vlen më shumë se realiteti. Fasada, spektakli dhe marketingu janë shndërruar në instrumente politike. Çdo kritikë ndaj ekonomisë apo korrupsionit tentohet të mbulohet me një tjetër event, një tjetër inaugurim apo një tjetër shfaqje mediatike.
Por prestigji i një shteti nuk ndërtohet me skena gjigante.
Prestigji ndërtohet me institucione që funksionojnë, me drejtësi të besueshme, me spitale dinjitoze, me universitete konkurruese dhe me qytetarë që ndihen të respektuar në vendin e tyre.
Nëse një koncert ka nevojë për mbështetje publike për të mos dështuar financiarisht, atëherë debati nuk është më artistik. Ai bëhet politik.
Në ditët e fundit janë shtuar raportimet se bileta po shpërndahen falas në administratë dhe në strukturat e Partisë Socialiste për të mbushur tribunat, pasi njerëzit në masë e kanë bojkutuar koncertin. Ky është rasti kur narrativa e “suksesit ndërkombëtar” bie ndesh me realitetin e interesit të publikut. Një spektakël nuk mund të quhet triumf vetëm se stadiumi mbushet artificialisht.
Ndërkohë, jehona ndërkombëtare nuk ka qenë ajo që propaganda qeveritare do të dëshironte. Media prestigjioze europiane kanë ngritur pikëpyetje jo vetëm për financimin e koncertit, por edhe për mënyrën sesi qeveria shqiptare i ndërton marrëdhëniet dhe interesat ekonomike me oligarkinë. Këto nuk janë sulme të opozitës shqiptare. Janë analiza që vijnë nga media me reputacion në Europë dhe që dëmtojnë shumë më tepër imazhin e vendit sesa mund ta përmirësojë një koncert, sado i madh të jetë ai.
Ironia është se ndërsa qeveria flet për prestigj, vetë zgjedhja e artistit ka prodhuar polemika në shumë vende për shkak të deklaratave dhe qëndrimeve të tij publike. Kjo e bën edhe më të diskutueshme idenë se Shqipëria po fiton kapital moral apo diplomatik nga ky organizim.
Një shtet nuk matet nga artisti që sjell për një natë.
Një shtet matet nga mënyra se si jetojnë qytetarët e tij çdo ditë.
Dhe kur qytetarët shohin se fondet publike, energjia politike dhe prioritetet e qeverisë orientohen drejt spektaklit, ndërsa problemet e përditshme mbeten të pazgjidhura, atëherë forcohet bindja se pushteti nuk po qeveris për njerëzit, por për kamerat.
Në fund, koncerti do të mbarojë. Skena do të çmontohet. Dritat do të fiken.
Por faturën do ta paguajnë shqiptarët.
Discussion about this post