Ronaldinho, magjistari i topit që nuk dinte të tërhiqte para nga bankomati

Të paktë janë ata që kanë pasur fatin të luajnë përkrah një kampioni si Ronaldinho, i cili mahniti botën me talentin e tij. Megjithatë, dikush që mund të mburret me këtë është Emanuel Villa, i cili jo vetëm vlerësoi cilësitë futbollistike të brazilianit si shok skuadre, por edhe ishte dëshmitar i një anekdote mjaft të pazakontë.

Të dy luajtën për skuadrën meksikane Queretaro gjatë sezonit 2014-2015, ndalesa e fundit para daljes në pension të Dinhos te Fluminense. Pavarësisht se qëndroi në ekip për vetëm gjashtë muaj, ish-lojtari i Milanit dhe Barcelonës arriti të lërë një kujtim të përjetshëm te Villa.

Ronaldinho, tani 43 vjeç, ishte fytyra e bankës meksikane Multiva në atë kohë. Duke treguar aftësitë e tij në reklamat e tyre televizive, ai do të thoshte: “Gjithmonë më ka pëlqyer të fitoj dhe më pëlqen të shoh paratë e mia duke u rritur dhe kjo është arsyeja pse banka ime është Multi.”

Në një podcast me “Tiki Takën” , ish-sulmuesi (i cili kaloi një vit te Derby County në Angli) filloi të rrëfejë situatën pazakontë që kishte Ronaldinhon si protagonist dhe tha se nuk mund ta besonte ‘injorancën serioze’ të shokut të skuadrës për paratë.

“Ai nuk dinte të përdorte Bankomatin.  Vëllai i tij kishte shkuar në një udhëtim në Shtetet e Bashkuara. I duheshin 1 mijë paund, prandaj shkoi te kontabilisti i klubit dhe i thotë: “Hej, a ke 1 mijë paund për mua, sepse im vëlla u largua nga Meksika me urgjencë dhe nuk më la para”.

Kontabilisti përgjigjet: ‘Po Ronaldinho, nuk ka asnjë problem, por nëse dëshiron, mund të të çoj në bankën ku ke llogarinë tënde dhe mund të tërheqësh sa  të duash’ – te Multiva, ku ai ishte fytyra kryesore.. Dinho e pyeti me hapi: “Vërtetë, a mund të tërheq para?””.

Episodi është qesharak, por tregon injorancën e “Topit të Artë” të vitit 2005 me praktika të caktuara. Po, sepse lojtari, asokohe 35 vjeç, siç shpjegon Villa në përfundim, “nuk e dinte se mund të shkonte në bankë për të marrë paratë e tij, pasi gjithmonë menaxhohej nga vëllai i tij, ai i thonte gjithmonë  ‘për sa para ke nevojë?’, ‘100 mijë paund, ‘epo, merri’. Nuk e pyetëm as për kartën e tij të kreditit, sepse, imagjinoni, ai nuk e dinte se çfarë ishte një bankë. Është një anekdotë që më ka shënuar me të”.

Vërtet mahnitëse.