Për ne njerëzit, forma dhe vendndodhja e oqeaneve dhe kontinenteve duket fikse. Por ky perceptim na është krijuar sepse jeta jonë është kaq e shkurtër.
Nëse ekzistenca jonë do të zgjaste qindra miliona vjet në vend të vetëm disa dekadave, ne do të shihnim me sytë tanë sesi masat tokësore bashkohen dhe ndahen vazhdimisht.
Të paktën disa herë në histori, të gjitha pjesët e thata të planetit tonë janë bashkuar për të formuar një ishull të vetëm gjigant në një det të vetëm gjigant.
Afërsisht 200 milionë vjet më parë kishim superkontinentin Pangea. Ajo histori e thellë do të përsëritet. Në 250 milionë vjet të tjera, ne do të kemi superkontinentin e ardhshëm. Tashmë kemi edhe emrin gati: Pangea Proxima.
Ja si do të duket bota jonë në atë kohë: Amerika e lidhur me Afrikën në veri dhe Antarktida në jug; Afrika përplaset në Evropë dhe Lindjen e Mesme; dhe Australia ngjitet në lindje të Azisë. Kontinenti gjigant është i përqendruar rreth mbetjeve të Oqeanit Indian, tani një det i brendshëm që pasqyron ish-Mesdheun, me një Indi të ngjashme me çizmet që paraqitet si një zëvendësues i Italisë.
Aty ku kontinentet janë përplasur, janë ngritur vargmale të reja malore. Maja e re e lartë e botës nuk ndodhet më në Himalajet, por në vargmalin ende të paemëruar që ka lindur aty ku Florida dhe Georgia janë përplasur me Afrikën e Jugut dhe Namibinë.
Nuk ka gjasa që të ketë njerëz për të dëshmuar ribashkimin e masave tokësore të botës, por megjithatë harta përfshin disa qytete të sotme, për orientim.
Discussion about this post