Përpara se të mësohet emri i kampiones së re të Botërorit 2026 kanë mbetur edhe shtatë ndeshje për t’u zhvilluar. Pas një muaji garë, vetëm tetë kombëtare vazhdojnë rrugëtimin, secila me cilësitë dhe mangësitë e saj që mund të rezultojnë vendimtare në garën për trofeun.
Lodhja ka filluar të ndikojë ndjeshëm. Në fund të korrikut, temperaturat e larta dhe lagështia e madhe kanë rënduar gjendjen fizike të futbollistëve, ndërsa edhe ndërprerjet për hidratim nuk mjaftojnë për t’i rikuperuar pas një sezoni gjithnjë e më të ngarkuar. Kjo ka ndikuar në rënien e formës së disa favoriteve, ka sjellë eliminime surprizë dhe ka prodhuar edhe ndeshje me ritëm më të ulët.
Franca: E konsideruar favorite që në nisje të turneut, Franca është skuadra që ka bindur më shumë me paraqitjet e saj. Përjashtim bëri vetëm sfida e 1/8-ave ndaj Paraguait, ku u vu në vështirësi nga temperaturat e larta në Filadelfia dhe mbrojtja e dendur e kundërshtarit.
Ekipi i Didier Deschamps ka ndoshta përbërjen më cilësore të këtij Botërori. Trajneri francez ka ruajtur ekuilibrin e skuadrës, duke aktivizuar njëkohësisht katër lojtarë ofensivë: Dembélé, Olise, Barcola (ose Doué) dhe Mbappé. Kontributi i tyre edhe në fazën mbrojtëse i lejon Francës të kufizojë hapësirat sapo humbet topin.
Në mbrojtje, çifti Saliba-Upamecano ka ofruar garanci të mëdha, ndërsa sulmi është dalluar për lëvizshmërinë dhe efikasitetin. Mbappé ka realizuar shtatë gola, Dembélé katër, Barcola dy, ndërsa Olise numëron pesë asistime, statistika që flasin vetë.
Maroku: Mungesa e Saibarit është ndier, ndërsa përballë Kanadasë skuadra e Ouahbit hasi vështirësi, sidomos gjatë pjesës së parë. Megjithatë, marokenët arritën të triumfonin, duke dëshmuar edhe një herë karakterin që i ka shoqëruar gjatë gjithë turneut.
Trashëgimia e ish-trajnerit Regragui, e bazuar te disiplina taktike dhe efikasiteti në finalizim, vazhdon të jetë e dukshme. Maroku di të krijojë hapësira duke boshatisur zona të caktuara të fushës dhe të godasë me kundërsulme të shpejta. Rënia fizike mbetet shqetësimi kryesor, por skuadra ka cilësinë për të vazhduar garën.
Spanja: Kjo skuadër nuk është më ajo që fitoi Europianin 2024. Ekipi nuk arrin më të krijojë të njëjtat situata në krahë dhe më pas të godasë në qendër me të njëjtin efektivitet.
Lamine Yamal nuk po kalon momentin e tij më të mirë, ndërsa mungesa e Nico Williams në krahun e majtë ka ndryshuar mënyrën e lojës, me Baenën që ka marrë vendin e tij. Forca kryesore e Spanjës mbetet mesfusha, ku Rodri organizon lojën, Pedri krijon dhe Dani Olmo depërton vazhdimisht.
Belgjika: Belgjika dukej e destinuar për një eliminim të hershëm, por lëvizjet e Rudi Garcias në fund të ndeshjes ndaj Senegalit ndryshuan rrjedhën e turneut. Nga një situatë thuajse e pashpresë, belgët siguruan një vend në çerekfinale.
Edhe pa De Bruyne dhe Doku në formacion, ndërsa Lukaku u aktivizua vetëm gjatë ndeshjes, skuadra gjeti ekuilibrin e duhur. De Ketelaere është shndërruar në pikën kryesore të sulmit, ndërsa alternativat në stol janë të shumta. Mbrojtja mbetet pika më e dobët.
Norvegjia: Potenciali i Norvegjisë njihej, por eliminimi i Brazilit ishte një nga surprizat më të mëdha të këtij Botërori. Skuadra skandinave kontrollon mirë ritmin e lojës, ka automatizma të konsoliduar dhe shfrytëzon në mënyrë efikase krahët në skemën 4-3-3.
Martin Ødegaard gëzon liri të plotë në organizimin e aksioneve, ndërsa stoli ofron alternativa cilësore. Sigurisht, arma kryesore mbetet Erling Haaland, ndërsa dobësia më e madhe vazhdon të jetë qendra e mbrojtjes.
Anglia: Anglia është një nga skuadrat e rralla që ka shfaqur një presing të organizuar gjatë gjithë turneut. Ekipi di të kontrollojë ritmin, ka shumë cilësi si në formacionin titullar ashtu edhe në stol, me Harry Kane dhe Jude Bellingham që udhëheqin skuadrën.
Formacioni i drejtuar nga Thomas Tuchel është i aftë të mbrohet mirë dhe të sulmojë me shumë lojtarë. Edhe në ndeshjen ndaj Meksikës, kur mbeti me dhjetë futbollistë, tregoi karakter dhe aftësi për të vuajtur deri në fund.
Argjentina: Entuziazmi dhe karakteri luftarak mbeten pjesë e identitetit të Argjentinës, por kampionët në fuqi kanë shfaqur edhe probleme të dukshme. Katër golat e pësuar ndaj Kepit të Gjelbër dhe Egjiptit tregojnë se skuadra ka humbur një pjesë të sigurisë së dikurshme dhe ka qenë shumë pranë eliminimit.
Argjentina nuk po prodhon më të njëjtat kombinime automatike dhe qarkullim të shpejtë të topit në mesfushë. Lionel Scaloni ka eksperimentuar edhe me ndryshime taktike, duke përdorur më shpesh topat e gjatë dhe krosimet. Megjithatë, dëshira për të mbrojtur titullin vazhdon të jetë shumë e madhe.
Zvicra: Zvicra nuk shfaq më organizimin e dikurshëm që e karakterizonte nën drejtimin e Murat Yakin, por vazhdon të jetë një skuadër pragmatike dhe fizikisht e fortë.
Dëmtimi i Manzambit ka qenë një humbje e rëndësishme. Në mbrojtje, dyshja Elvedi-Akanji mbetet pika më e fortë e ekipit, ndërsa Embolo ofron fuqi dhe prezencë në repartin ofensiv. Problemi kryesor mbetet mungesa e një lojtari krijues që mund të ndryshojë ritmin e lojës dhe vështirësia për të finalizuar rastet.
Discussion about this post