Rrëfimi i Irina Romanovës, që jeton prej disa vitesh në Tiranë tregon se ajo e përjeton luftën në atdheun e saj më shumë nga bisedat me nënën dhe të afërmit në vendlindje, sesa nga lajmet dhe kronikat televizive.
Sulmi rus me raketa, në mëngjesin e të hënës (21.03) mbi terrenin stërvitor ushtarak në qytetin Rivne, në Ukrainën Perëndimore, i solli Irina Romanovës në Tiranë, orë të vështira ankthi, frike dhe shprese. Në Rivne banon nëna e saj, që ka vendosur të qëndrojë atje, qoftë edhe me ꞔmimin e jetës. “Për fat është gjallë, raketat ruse ranë disa kilometra larg zonës ku banon nëna ime,“ më thotë Irina që mora në telefon, sapo lexove lajmin e sulmit rus me raketa në vendlindjen e saj.
Vetëm një javë më parë në Rivne, rreth 160 kilometra në kufi me Poloninë, mbetën të vrarë 20 civilë dhe u shkatërrua nga raketat ruse kulla e TV lokal, e ndërtuar 55 vjet më parë.
“Mjerim i madh, jetë njerëzish dhe fëmijësh të hedhura në erë nga bombardimet, infrastrukturë e shkatërruar, varre masive, banesa, shkolla spitale të rrënuara. Gra dhe fëmijë që ikin nga sytë këmbë për të shpëtuar jetën. Por nëna ime nuk do të largohet . Kur i them eja në Tiranë më përgjigjet që nuk e lë vendin dhe popullin tim në këtë luftë e krizë të tmerrshme” thotë Irina për DW.
Discussion about this post