Në familjen Dhimaku në Sarandë ka pllakosur zija pas vdekjes së dy motrave, Elvisës 22-vjeçare dhe Rozinës 20-vjeçare, të cilat humbën jetën në një aksident tragjik mbrëmjen e së dielës.
Mes lotësh dhe dhimbjes së madhe, të afërmit rrëfyen historinë e sakrificave të dy motrave që punonin ditë e natë për të ndihmuar vëllain e tyre të vogël, vetëm 7 vjeç, i cili vuan nga leucemia.
Halla e tyre, Shahidja, me dënesë kujtoi momentet e fundit përpara tragjedisë. Sipas saj, vajzat sapo ishin kthyer nga puna, por pas një pushimi të shkurtër u nisën sërish për në Sarandë, ku shisnin misra dhe produkte të fshatit për të siguruar të ardhura shtesë.
“Jetojmë në këtë dhimbje kaq të madhe. 2 çupat ikën nuk kthehen më. Në mbrëmje kishin ardhur nga puna, bënin 2 punë për shërimin e vëllait se s’kishin mundësi. Erdhën pushuan dhe u nisën prapë për punë. Në Sarandë shisnin misra dhe gjëra të fshatit. Ato ikën, dhimbjen e kemi. Kanë vëllanë e vetëm, ai ishte shumë i lidhur me to, po ta marrë vesh…e kemi larguar nga shtëpia. Sadopak kërkojmë ndihmë që djali të shkojë në një spital më të specializuar që të na shpëtojë”, rrëfen ajo me lot në sy.
Djali ishte shumë i lidhur me dy motrat e tij më të mëdha. Prej 3 vitesh po përballet me sëmundjen e vështirë, ndërsa xhaxhai i tij rrëfen sakrificiat dhe vështirësitë që kanë kaluar.
“Jetoj në emigrim. Kjo që na ndodhi mos i ndodhtë askujt, as hasmit, ndihmë kërkojë dhe për djalin se vajti 3 vjet me këto probleme, ka sëmundje gjaku. Kemi luftuar me forcat tona kaq sa kemi pasur mundësi. Djali është 7 vjeç. Në momentin që do e marrë vesh, menjëherë do përkeqësohet gjendja e tij”, shprehet xhaxhai i vajzave, Vasil Dhimaku.
Babai i dy vajzave merret me blegtori, ndërsa e ëma kujdeset për djalin e sëmurë.
“2 yje dy vajza, 22 vjeçe 20 vjeçe, të dyja studente në Tiranë. Prindërit punëtorë në fshat, punonin natë-ditë për ato vajza ti sistemojnë, të studionin. Kërkojnë ndihmë për çunin, zoti të na ndihmojë. Djali nuk di gjë për motrat”, tha Servet Dervishi, daja i vajzave.
Dy motrat Dhimaku, që njiheshin për buzëqeshjen dhe thjeshtësinë e tyre, sot janë kthyer në simbol të dhimbjes së një komuniteti të tërë. Fshati Korpaçez sot qan, duke përcjellë në banesën e fundit dy engjëjt e rinj që nuk patën mundësi të jetojnë ëndrrat e tyre.
Discussion about this post