Nje prind i nje femije autik ngre zerin per padrejtesine sociale, “nje qen vlen me shume se nje femije autik”, po, ky eshte paradoksi ne bashkine e Tiranes.
Nje thirrje publike per qeverine:
A mund të justifikohet ky disproporcion në një kryeqytet që synon standarte europiane?
650,000 euro për qentë endacakë.
Po për fëmijët me autizëm, sa vlen një vit i tyre?
Në buxhetin e Bashkia e Tiranës parashikohen rreth 650,000 euro në vit për trajtimin e qenve endacakë – për kapje, sterilizim, vaksinim, ushqim dhe strehim.
Një fond i qartë. Një shifër konkrete. Një zë i dedikuar në buxhet.
Por kur vjen puna tek fëmijët me autizëm, shifra bëhet e paqartë.
Nuk ka një linjë të qartë publike që të tregojë:
Sa para ndahen konkretisht për ta në vit?
Realiteti i familjeve
Ndërkohë që bashkia financon me qindra mijëra euro trajtimin e qenve endacakë, prindërit e fëmijëve me autizëm përballen me:
300–800 euro në muaj për terapi
Seanca të përditshme ABA
Logopedi
Transport dhe shpenzime shtesë
Kjo do të thotë deri në 10,000 euro në vit për një fëmijë.
Shumë familje detyrohen të marrin kredi, të shesin prona, apo të heqin dorë nga trajtimi për shkak të pamundësisë ekonomike.
Pyetja që nuk mund të shmanget
Askush nuk po thotë që qentë endacakë nuk duhen trajtuar.
Por a është normale që:
Të kemi një buxhet të qartë për kafshët dhe të mos kemi transparencë të plotë për fëmijët me nevoja të veçanta?
A është kjo çështje prioritetesh?
Apo mungesë përgjegjësie dhe transparence?
Një shoqëri matet nga mënyra si mbron më të brishtët
Fëmijët me autizëm kanë nevojë për:
Diagnostikim të hershëm
Terapi të vazhdueshme
Mbështetje arsimore
Integrim social
Çdo vit i humbur është zhvillim i humbur.
Në një qytet që aspiron standarde europiane, nuk mjafton të numërosh kilometrat e asfaltit. Duhet të numërosh edhe jetët që mbështet.
650 mijë euro për qentë endacakë është një fakt.
Por qytetarët kanë të drejtë të dinë:
Sa është buxheti vjetor për fëmijët me autizëm?
Sepse transparenca nuk është luks.
Është detyrim.
gijotina.com/
Discussion about this post