Nënkryetari i Kuvendit, si dhe deputet i PD-së, Agron Gjekmarkaj ka ndarë një reflektim pas takimit me Papa Leone XIV në Vatikan, duke e cilësuar atë si një moment të veçantë mirënjohjeje, frymëzimi dhe besimi në vazhdimësinë e marrëdhënieve historike mes Shqipërisë dhe Selisë së Shenjtë.
Në mesazhin e tij, Gjekmarkaj thekson se kjo lidhje, e ndërtuar ndër shekuj mbi vlera shpirtërore, kulturore dhe kombëtare, ka luajtur një rol vendimtar në ruajtjen e identitetit shqiptar, duke kujtuar mbështetjen e Vatikanit për Gjergj Kastriotin Skënderbeun, kontributin e klerit katolik në gjuhën dhe kulturën shqiptare, si dhe figurat emblematike të kombit si Nënë Tereza dhe At Gjergj Fishta.
Postimi i plotë
Meditim pas një takimi me Papa Leone XIV
Shenjtërisë së tij Papa Leone XIV me nderim të thellë i përcollem përshëndetjet e përzemërta të popullit shqiptar dhe të katolikëve të Shqipërisë.
Ky takim në Vatikan ishte për ne një moment i veçantë mirënjohjeje, frymëzimi dhe besimi në vijimësinë e një lidhjeje të hershme, të fortë e të qëndrueshme.
Më pas, kjo fjalë bëhet një reflektim mbi këtë marrëdhënie që ka përshkuar shekuj historie, një lidhje shpirtërore, etike, morale, kulturore e njerëzore ndërmjet Shqipërisë dhe Selisë së Shenjtë. Në fillesat e saj qëndron edhe mbështetja që Papët e kohës i dhanë Gjergj Kastriotit Skënderbeut, duke e pritur dhe duke e njohur si mbrojtës të krishterimit dhe të qytetërimit europian, një moment që shënoi ngjizjen e kësaj marrëdhënieje dhe rikthimin e pakthyeshëm të shqiptarëve në gjirin e kontinentit europian.
Kjo lidhje u kurorëzua edhe me figura të mëdha si Papa Klementi XI, me origjinë shqiptare, dhe Shën Jeronimi, që i dhanë një dimension universal kulturës së krishterë, duke dëshmuar rrënjët e hershme europiane të shqiptarëve.
Nga kjo pikënisje historike, ky raport u forcua ndër shekuj përmes rolit të Kishës Katolike në ruajtjen e identitetit, gjuhës, vlerave dhe qëndresës shqiptare. Që nga koha e Skënderbeut e deri te trashëgimia kulturore e përfaqësuar nga Pal Ëngjëlli, Marin Barleti, Gjon Buzuku, Pjetër Bogdani, Pjetër Budi, Frang Bardhi e shumë të tjerë, kjo marrëdhënie ka qenë një burim i vazhdueshëm drite dhe vetëdijeje kombëtare. Këta etër e prelatë savantë, i vunë supet një bote që po shembej dhe që rrezikonte të zinte nën vete kujtimin ilirik, jetën arbërore dhe të ardhmen shqiptare, duke e mbajtur gjallë frymën e një kombi në kohë rreziku e mjegullimi historik.
Nuk është aspak rastësore që dokumenti i parë në gjuhën shqipe është pikërisht “Formula e pagëzimit”. Pastaj, me “Mesharin”, gjuha shqipe mori një bekim themelor dhe u bë boshti rreth të cilit u ngjiz dhe u konsolidua vetëdija kombëtare.
Krahas kësaj, shkollat e hershme shqipe, revistat, librat dhe veprimtaria e shkrimtarëve të klerit katolik krijuan një traditë të fortë arsimore dhe kulturore, duke përgatitur Shqipërinë për përballjen e saj me modernitetin. Kjo punë, herë e heshtur e herë e larë me gjakun e kryengritjeve antiosmane, ndërtoi themelet e një shoqërie që mund të dialogonte me Europën dhe të afirmonte identitetin e saj në kohë ndryshimesh epokale.
Në Rilindjen Kombëtare dhe në fillimet e shtetformimit, kleri katolik u bë një ndër shtyllat e ndërgjegjes kombëtare. Figura themelore si poeti kombëtar At’ Gjergj Fishta, së bashku me Dom Ndre Mjedën dhe të tjerë, forcuan idenë e një kombi që qëndron mbi dallimet fetare.
Shekulli XX solli një nga sprovat më të mëdha: persekutimin e egër të fesë gjatë regjimit komunist. Shumë klerikë u vranë dhe 38 prej tyre u shpallën martirë të lumnuar nga Selia e Shenjtë, ndërsa të tjerë përjetuan dekada burgimi dhe persekutimi, me thirrjen historike si amanet i fundit “Rrnoftë Krishti Mbret! Rrnoftë Shqipnia!”.
Ndër ta, frati i lirisë kundër tiranisë At’ Zef Pllumi, i burgosur për 26 vite, mbetet autori i dëshmisë monumentale “Rrno vetëm për me tregue”, një nga rrëfimet më të fuqishme të qëndresës
shpirtërore dhe të kujtesës historike.
Pas rënies së komunizmit, Shqipëria përjetoi një ringritje shpirtërore dhe një model të rrallë harmonie fetare.
Në këtë meditim modest, produkt i këtij takimi me Papa Leonin, shkëlqejnë mbi të gjithë Gjergj Kastrioti Skënderbeu dhe Nënë Tereza, dy simbole universale të kombit shqiptar.
Skënderbeu mbetet spiranca e kujtesës sonë historike, muza dhe figura, kujtimi i të cilës mbajti gjallë ëndrrën e shqiptarëve për Europën, por edhe heroi i Europës, që ajo e njohu gjithmonë si të vetin: ndër shqiptarë e përtej tyre, në mijëra libra, opera, portrete, skena teatrore dhe monumente mermeri, por më shumë si frymë, si shpirt, si model, sidomos kur horizonti mvrenjtet!
Ndërsa Nënë Tereza është simboli i sakrificës, besimit dhe dashurisë së pakufijshme, që e vuri veten në shërbim të më të vegjëlve, më të dobëtve, më të varfërve dhe të pamundurve, duke u ngritur kështu në piedestalet më të larta të nderimit njerëzor dhe duke dëshmuar disa vlera themelore, jo gjithëherë të njohura, të popullit shqiptar: solidaritetin, bamirësinë, përkujdesjen dhe përkushtimin ndaj tjetrit deri në vetëmohim.
Discussion about this post