Të dënuarit në burgun e Burrelit janë në grevë urie. Shkak e këtij “manifestimi” është bërë reduktimi i takimeve të të dënuarve me familjarët e tyre, të cilët tashmë kërkojnë t’i takojnë më shpesh.
Burgu i Burrelit nisi të ndërtohej gjatë regjimit Mbretëror të Ahmet Zogut. Thuhet se mbreti kishte për qëllim të punësonte këtu partiotët e tij matjanë, kishte besim se ato do ta mbronin atë me fanatizëm dhe të afërmit e të dënuarve do ta kishin më afër burgun për të vizituar njërëzit e tyre. Është përdorur për pak kohë si burg dhe në vitin 1940 kur italianët e kthyen në kazermë për nevojat e tyre. Pas clirimit të vendit në këtë burg vuajtën dënimin njerëz të shquar të politikës dhe fesë. Askohe ky burg ishte etiketuar si burgu i ferrit.
Duke shfletuar historikun e këtij burgu mëson se nga viti 1946 deri më 1948 kanë vdekur mbi 200 intelektualë, mes tyre ish-kryeministri Koço Kote, ish ministri i Arsimit, Xhevat Korça, ish-shefi i Shtabit të Ushtrisë, Gjergj Kokoshi, Xhavit Leskoviku, drejtor i Bibliotekës Kombëtare, Arqile Tase, që kishte kryer studimet në Harvard, e shumë figura të njohura të Shqipërisë. Dy dhoma të burgut të Burrelit janë kthyer në muze. Aty janë pasqyruar mjaft qartë dhuna e paparë dhe e padëgjuar ndaj të dënuarve si dhe mjaft prova e fakte që provojnë cili ishte burgu që ishte pagëzuar me shprehjen: “Këtu i thonë Burrel, ky hyn e nuk del ”. Qelitë e vogla kishin vetëm një dritare të vogël nga ku dielli e kishte të vështirë të hynte. Ish të dënuarit kanë deklaruar se në një gropë gjigante pas burgut varroseshin të dënuarit, duke e kthyer në një varr masiv. Në anë të gropës nuk kishte asnjë lloj bimësie, përveç një qershie që u bë simboli i vdekjes.
