Tre katet e pushtetit në Shqipëri

Nga Artan Fuga

Kush e njeh gjeopolitikën e shqiptarëve nuk besoj mos vejë re një gjë themelore.

Ne gjithmonë qëndrojmë nën strehën e një fuqie të madhe.

Edhe Skënderbeu kur luftonte me osmanët, e kishte një çati te Papa a ndonjë mbret në Itali, si i Napolit.

Pastaj më pas te Turqia.

Madje edhe Enveri, prishej me dikë pasi ishte lidhur me një fuqi tjetër.

Si duket është e vetmja mundësi t’i përballojmë fqinjët që na hanë copa-copa.

Ka rreth një muaj që qeveritarët dhe politika shqiptare është pa një çengel ku të vari pallton.

Jemi si në ajër.

Pasi u mësuam që shefat flisnin në emër të fuqisë së madhe, tani as ata vetë nuk e dinë se çfarë do të ndodhë.

Presin fermanin nga sherifi i ri i qytetit.

Hera e parë ndoshta në qindra vjet që jemi të pasigurt se kush na mbron.

Prandaj janë politikanët si në ajër, nervozë, dhe nuk dinë çfarë të bëjnë, të lajnë hesapet me njeri tjetrin, të kërkojnë të afrohen me sherifin e ri duke ja futur rivalëve politikë, apo të bëhen së toku për të përballuar ndonjë ferman si ai që i erdhi Aliut.

Ik,

dorëzoju,

bëj ç’të duash,

apo hiç.

Heshtja që andej u rëndon shumë!

Nuk kanë faj.

Enveri u rrezikua shumë kur iku Stalini dhe erdhi Hrushovi.

Iku Mao dhe Erdhi Teni!

Ky është mekanizmi i ushtrimit të pushtetit në Shqipëri.

Një njeri ose forcë politike sundon nën sundimin e tij ose të asaj nga një fuqi e madhe.

Po iku mburoja sipër, sundimtari shqiptar nuk di ta ushtrojë pushtetin.

Humb toruan.