“Një zgjedhje dinake.” Kështu e cilëson Morena Corbellini, nëna e Aurora Tilës, rrëfimin e bërë nga ish-i dashuri i vajzës së saj, i cili dje, më 13 korrik – pas gati dy vitesh – pranoi se kishte vrarë 13-vjeçaren (duke e hedhur nga ballkoni i një pallati në Piacenza më 25 tetor 2024), gjatë procesit në Gjykatën e Apelit për vrasje me rrethana rënduese. Në shkallën e parë, ai ishte dënuar me 17 vite burg.
Ka qenë një zgjedhje shumë dinake. Fillimisht zgjodhi gjykimin e shkurtuar, duke deklaruar se ishte i pafajshëm. Më pas, pas gati dy vitesh, doli me këtë pranim përfundimtar. Pranoi se ishte ai autori i krimit dhe kërkoi falje. E bëri me siguri me shpresën se do të përfitonte një ulje të dënimit.”
Sipas jush, kërkimfalja ishte e sinqertë?
“Jo. Nuk ishte aspak e sinqertë. Ishte krejtësisht e sajuar. Në fytyrën e tij nuk shiheshin shenja pendese. Madje, disa herë iu drejtua me sy avokatit të tij për të kuptuar se cilat ishin fjalët e duhura që duhej të thoshte.”
A i pranoni gjithsesi faljet e tij?
“Jo, nuk do t’i pranoj kurrë. Vetëm Zoti mund të falë një gjë të tillë dhe unë nuk jam Zoti. Kur Zoti ta falë, atëherë do ta fal edhe unë. Sot vetëm mora dijeni për atë që tha.”
Pra nuk keni ndërmend ta falni?
“Jo, nuk do ta fal kurrë. As atë dhe as nënën e tij, e cila e dinte gjithçka që në fillim dhe nuk më tha asgjë. Një nënë, nëse është vërtet nënë, duhet të tregojë atë që di dhe të mos gënjejë përballë dhimbjes.”
A keni besuar gjithmonë se ai ishte autori?
“Po. Nuk kam menduar asnjëherë se Aurora ishte vetëvrarë. Ajo kishte shumë dëshirë për të jetuar.”
Çfarë ndjetë në sallën e gjyqit kur dëgjuat rrëfimin e tij?
“Qëndrova në heshtje. Një heshtje që nuk kishte për qëllim ta fyente, por të tregonte se që në fillim kisha pasur të drejtë. Ai ishte aty, përballë meje, me synimin për të ngritur një mbrojtje dhe për të bërë këtë lëvizje. Shpresoj që drejtësia të bëjë punën e saj dhe të mos i ulet dënimi.”
Keni frikë se mund t’i ulet dënimi?
“Frikë jo. Ligji është ligj dhe nuk e bëj unë. Por nuk do të isha aspak e kënaqur. Edhe 17 vjet burg më duken pak.”
Mendoni se meriton më shumë?
“Ai zgjodhi gjykimin e shkurtuar për të përfituar një ulje prej dhjetë vitesh të dënimit. Pastaj pranoi krimin duke u përpjekur të përfitojë edhe vite të tjera ulje. Në sallën e gjyqit tha gjithashtu se në burg po ndjek një program riintegrimi. Çfarë programi është ai, askush nuk e di. Por dimë se gjatë kohës që ka qenë në burg ka kryer edhe shkelje të tjera. Më duket një djalë shumë i paqëndrueshëm.”
Sa shumë ju mungon Aurora?
“Ajo ishte jeta ime, gjithë ekzistenca ime. Më mungon pafund. Shpresoj gjithmonë ta shoh, ta dëgjoj. Por, fatkeqësisht, kjo nuk është e mundur. Jeta pa Aurorën time nuk është jetë. E vetmja gjë që mund të bëj është të vazhdoj përpara dhe të luftoj për të.”
Discussion about this post