Ish-futbollisti i skuadrës së Tiranës, Grent Halili aktualisht në një post drejtues në ekip është rrëfyer për largimin e tij nga futbolli, objektivat e bardhebluve apo edhe prapaskenat për sezonin kur u shpallën kampion.
“Arsyeja që lashë futbollin është fakti që pata ambicie të tjera në jetën time. Si rrjedhojë, pata një ofertë jashtë Shqipërisë për të luajtur me një skuadër. Për arsye familjare nuk pranova dhe vendosa që më mirë të mos luaja më futboll se të aktivizohesha në një skuadër në Shqipëri. Kjo, jo se futbolli ynë është më poshtë se jashtë, por në Shqipëri ambiciet e mia ishin që të vazhdoja një rrugë tjetër, atë të administrimit dhe menaxhimit të klubit dhe bizneseve familjare. Në fund ishte leverdia familjare që të merresha me punët e familjes. Fare mirë mund të luaja në një skuadër tjetër, por zemra nuk më bënte që të mos luaja me ekip tjetër veç Tiranës. Është ëndrra e çdo futbollisti të luajë me Tiranën. Është maksimumi.
Atë vit kishte probleme Flamurtari dhe skuadra u shkri. Më thoni një skuadër që nuk donte Bathën, Kalenë e Torasën. Kam qenë së bashku me presidentin. Aty ishte edhe Tefik Osmani që do të firmoste me Tiranën. Tefiku tha: Përse nuk merrni këta lojtarë? Presidenti kishte dëshirë të bënte skuadër të madhe për 100-vjetor. U lidhëm me menaxherët për dy të huajt. Kontaktuam me Bathën që po firmoste në Superiore me një tjetër skuadër, sepse negociatat kishin dështuar mes tij dhe drejtorit të asaj kohe të Tiranës. Batha falë miqësisë me Osmanin foli hapur dhe ra dakord, ashtu si Torasa e Kale. Nuk ka qenë merita e veçantë e dikujt. Presidenti diskutoi së bashku me stafin e asaj kohe, drejtorin dhe trajnerin.
Majat? Kur të bëhet si Dinamoja e Zagrebit, një fabrikë futbolli dhe kur Tirana të arrijë grupet e Champions League dhe të bëjë historinë”, theksoi Grent Halili.
