Po na marrin për budallenj. Po na pështyjnë në fytyrë dhe presin të buzëqeshim. Në vend që drejtësia të bëhet më e fortë, po bëhet më e butë, më e përulur, më e neveritshme – pikërisht ndaj atyre që nuk meritojnë kurrë më të shohin dritën e diellit.
Po flasim për vrasës, përdhunues, kriminelë gjakftohtë që janë dënuar me burgim të përjetshëm sepse shoqëria nuk ka çfarë të bëjë tjetër për t’u mbrojtur prej tyre. Dhe tani një grusht “ekspertësh” të vetëshpallur, të rrethuar nga burokratë të frikësuar, po na thonë se këta kanë të drejtë të dalin më herët – nëse sillen mirë.
Po me çfarë fytyre do t’ua themi këtë nënave që u është përdhunuar fëmija? Po si do t’i dalim përpara familjeve që kanë humbur djemtë dhe vajzat nga vrasësit më të pamëshirshëm që kjo shoqëri ka njohur?
Tani duhet të ulet ndonjë zyrtar dhe t’u thotë:
“Dëgjomëni pak… ai që ju shkatërroi jetën, që ju la pa gjumë, pa fjalë, pa drejtësi… po del nga burgu. Sepse besojmë që njerëzit ndryshojnë.”
JO! Disa njerëz nuk ndryshojnë. Disa krime nuk harrohen. Disa plagë nuk mbyllen kurrë. Dhe për këta, shoqëria nuk ka më obligim rehabilitimi, por vetëm mbyllje të përjetshme.
Çfarë po bëni, more “të ditur”? Po ligjëroni shpresën për falje për përbindëshat, për kanibalët e ndërgjegjes sonë kolektive? A keni parë ndonjëherë në sy ndonjë nënë që ka identifikuar kufomën e fëmijës së saj në morg pas një masakre? A e dini çfarë do të thotë të mos e kthesh më në jetë as me lutje, as me drejtësi, e pastaj t’ia kthesh vrasësin në lagje?
Ju thoni “është një propozim guximtar”. Ky nuk është guxim, ky është tradhti. Tradhti ndaj viktimave. Tradhti ndaj qytetarëve. Tradhti ndaj çdo koncepti minimal të drejtësisë.
Të flasësh për “rehabilitim” të një përdhunuesi fëmijësh, të një krimineli që ka prerë në copa trupin e një gruaje, të një njeriu që ka djegur për hakmarrje familje të tëra – është dhunë e re mbi plagën e vjetër. Është një goditje me thikë ndaj çdo personi që ka besuar se ligji ekziston për t’i mbrojtur.
Dhe më e shpifura: Ministria e Drejtësisë e lan duart. “Nuk është propozimi ynë,” thotë ministri. Po çfarë jeni, kamarierë ligjesh? Merrni ç’t’ju sjellin dhe i shërbeni në tryezë pa pyetur? E keni kthyer shtetin në një bufe absurde, ku kushdo që vishet si “ekspert” mund të propozojë edhe nxjerrjen e vrasësve nga burgu me arsyen se “njerëzit përmirësohen.”
Po edhe përdhunuesi i Fierit, që e varrosi të gjallë vogëlushen, edhe ai mund të ndryshojë, apo jo? A do ta propozoni edhe atë për “lirimin me kusht” pas 20 vitesh?
Nëse ky draft kalon, nëse ky absurd merr formë ligji, atëherë duhet ta pranojmë zyrtarisht: nuk jetojmë në një shtet që na mbron, por në një eksperiment ku ligji është peng i atyre që kanë më shumë empati për kriminelët se për viktimat.
Njerëzit që vrasin fëmijë, që përdhunojnë gra, që organizojnë masakra – nuk meritojnë më të marrin frymë lirisht. Meritojnë vetëm të harrohen nga koha, të mbesin aty ku drejtësia i ka vendosur: në burg, përgjithmonë.
Ky nuk është një debat ligjor. Është një krizë morale. Dhe nëse nuk reagojmë sot, nesër do t’i kemi ata prapë në rrugët tona.
Të na mbetet vetëm të pyesim veten:
Kush do të jetë viktima e radhës që duhet të paguajë për “guximin” tuaj?
Discussion about this post