Në Shqipërinë ku varfëria është statistikë dhe pasuria privilegj, ka disa njerëz që nuk jetojnë në këtë realitet – e shpikin të tyren. Dhe kur këta njerëz marrin pushtet, bëjnë edhe më shumë: e kthejnë pushtetin në biznes familjar.
Buzë detit në Qeparo, ku valët godasin butë shkëmbinjtë dhe shpresa për drejtësi tretet si gjurma e rërës, ka lindur një hotel. Por jo një hotel dosido. Jo një barake me qese najloni dhe dyshekë të vjetër për turistë me buxhet. Ky është një monument luksi. Një simbol i pastër i asaj që ndodh kur “Rilindja” zë tokë dhe rritet si bar i keq mbi varfërinë e këtij vendi.
Ky hotel, që tani mbretëron në heshtje mbi bregun e Qeparosë, u ndërtua “rastësisht” kur Delina Ibrahimaj ishte shefe e Tatimeve – ajo strukturë e frikshme që të kërkon kuponin për një kafe, por që harron të pyesë se kush po ndërton pallate me gur në bregdet. Dhe përsëri, “rastësisht”, hoteli u hap kur Delina u ngjit më lart – në fronin e ministres së Ekonomisë dhe Financave.
Shqipëria, vendi ku rastësitë nuk janë më surpriza. Janë metodë qeverisëse. Ku sa më shumë fuqi të kesh, aq më shumë rriten shanset që “vjehrri” yt të bëhet milioner, që “burri” yt të bëhet strateg dhe që ti vetë, pa pasur asnjë pasuri, të dalësh më e pasur se çdo biznesmen.
Hoteli është zyrtarisht në emër të vjehrrit dhe bashkëshortit të Delinës. Dhe nëse ndokush mendon se kjo është e çuditshme, të kujtojmë se në Shqipërinë e Rilindjes, edhe një qen që i përket familjes së duhur mund të bëhet aksioner. Mjafton që emri yt të mos jetë as popull, as gazetar, as hetues.
Në një intervistë të paharruar, Ibrahimaj na mësoi se një shqiptar nuk është i varfër nëse ka 140 euro në muaj. Njësoj si të të thotë dikush që një njeri mund të notojë, mjafton të mos mbytet që në sekondën e parë.
Por ja ku vjen ironia që nuk vdes kurrë në këtë vend: hoteli i “familjes Ibrahimaj” kushton 229 euro nata. Pra, sipas logjikës së ministres, një shqiptar duhet të punojë dy muaj e gjysmë për të fjetur një natë në hotelin e saj. Ky është përkufizimi i ri i varfërisë: je aq i varfër sa nuk mund të përballosh as luksin e atyre që të predikojnë “kursimin”.
E ndërkohë që qytetarët djersijnë për të shlyer faturat e ujit e dritave, për të mbushur karburantin dhe për të blerë miell në “ofertë”, strukturat që duhej të hetonin këtë maskaradë – heshtin. Siç heshtën për Olta Xhaçkën dhe burrin e saj “investitor strategjik” të legalizuar nga Rama me një firmë. Siç heshtën për milionat që u derdhën në Sarandë, për lejet që u dhanë me shpullë, për pronat që u rrëmbyen me ferman partie.
SPAK-u që u betua të “luftojë korrupsionin”, sot duket si një roje që fle në derën e bordellos. Askush nuk guxon të trokasë tek Ibrahimajët, as të pyesë: nga dolën këto para? A u paguan taksat? A ka konflikt interesi kur një ministre e Financave del në ekran dhe jep leksione për “ekonominë e kursimit” ndërkohë që në bregdet familja e saj shet dhoma sa gjysma e një rroge vjetore shqiptari?
Jo, nuk ka pyetje. Ka vetëm heshtje. Sepse në këtë vend, nuk ka më ndarje mes shtetit dhe familjes – shteti është bërë pronë private. Ministrat janë kthyer në agjentë të zhvillimit familjar. E vetmja strategji e tyre është: sa më shumë pushtet, aq më i gjatë pallati. Sa më shumë propaganda, aq më i shtrenjtë çmimi për një natë në hotel.
E ti popull, mjafton të kesh 140 euro. Se me aq, sipas tyre, jeton “normalisht”. Edhe pse për ta, me 140 euro ti je vetëm një statistikë e varfër që nuk flet dot, nuk pushon dot, nuk shkon dot as për një kafe në Qeparo. E aq më pak në hotelin që “lindi nga rastësia
Discussion about this post